Moving On

Nag move-on na ko. Seryoso. Approximately 5.33 km. In my two-inch heeled boots. In one hour and fifteen minutes. Di ko man napansin na tumakbo ang oras.

Seryoso, nilakad ko. Mahigit limang kilometro, mula opisina hanggang bahay. Bakit nga ba? Di ko rin talaga maipaliwanag. May tren naman, wala pang labin-limang minuto kung sasakay ako. Pero gusto kong maglakad. Ng malayo. Ng mag-isa.

Hindi naman masyadong malayo. Di naman ako napagod. Di rin ako pinawisan. Para lang naman mahigit dalawang ikot sa Acad Oval ng UP Diliman. Pero ansarap ng pakiramdam, yung alam mo na malaya kang gumalaw mag-isa, pumunta kung saan mo gustong pumunta.

Nung nagsimula akong maglakad, siya pa ang iniisip ko. Alam kong malapit sa kanila yung dadaanan ko. Alam ko din naman na hindi ko siya makikita. Ayoko siyang makita. Ayoko na siyang makita kahit kailan.

May iba din akong gustong daanan. Isang lugar na nagpapaalala sa akin ng masaya at simpleng buhay noong nasa kolehiyo pa. Tinawag ko na ngang “mini sunken garden”. Sarap sana tumigil at tumambay dito, kaso gusto ko na rin makauwi.

Habang naglalakad ako, may iba pa akong nakita. Basura lang sa sahig, pero parang may importanteng gustong sabihin sa akin…

Pagkatapos ng mahigit isang oras na paglalakad, nagutom na rin ako. Naisip ko rin kung anong gusto kong kainin kaya bumili ako bago umabot sa bahay.

Nag move-on na ko. Hindi man kapani-paniwala, pakiramdam ko malayo din ang na move-on ng puso ko pagkatapos kong maglakad ng mahigit limang kilometro. Pagdating ko sa bahay, may iba na akong iniisip. 🙂

 


Nakikinig nga pala ako sa Spotify habang naglalakad. Ansaya pakinggan ng playlist na ito, lalo na kung gusto mo lang mag-emote. :p

Advertisements