Moving On

Nag move-on na ko. Seryoso. Approximately 5.33 km. In my two-inch heeled boots. In one hour and fifteen minutes. Di ko man napansin na tumakbo ang oras.

Seryoso, nilakad ko. Mahigit limang kilometro, mula opisina hanggang bahay. Bakit nga ba? Di ko rin talaga maipaliwanag. May tren naman, wala pang labin-limang minuto kung sasakay ako. Pero gusto kong maglakad. Ng malayo. Ng mag-isa.

Hindi naman masyadong malayo. Di naman ako napagod. Di rin ako pinawisan. Para lang naman mahigit dalawang ikot sa Acad Oval ng UP Diliman. Pero ansarap ng pakiramdam, yung alam mo na malaya kang gumalaw mag-isa, pumunta kung saan mo gustong pumunta.

Nung nagsimula akong maglakad, siya pa ang iniisip ko. Alam kong malapit sa kanila yung dadaanan ko. Alam ko din naman na hindi ko siya makikita. Ayoko siyang makita. Ayoko na siyang makita kahit kailan.

May iba din akong gustong daanan. Isang lugar na nagpapaalala sa akin ng masaya at simpleng buhay noong nasa kolehiyo pa. Tinawag ko na ngang “mini sunken garden”. Sarap sana tumigil at tumambay dito, kaso gusto ko na rin makauwi.

Habang naglalakad ako, may iba pa akong nakita. Basura lang sa sahig, pero parang may importanteng gustong sabihin sa akin…

Pagkatapos ng mahigit isang oras na paglalakad, nagutom na rin ako. Naisip ko rin kung anong gusto kong kainin kaya bumili ako bago umabot sa bahay.

Nag move-on na ko. Hindi man kapani-paniwala, pakiramdam ko malayo din ang na move-on ng puso ko pagkatapos kong maglakad ng mahigit limang kilometro. Pagdating ko sa bahay, may iba na akong iniisip. 🙂

 


Nakikinig nga pala ako sa Spotify habang naglalakad. Ansaya pakinggan ng playlist na ito, lalo na kung gusto mo lang mag-emote. :p

Advertisements

The art of poetry and forgotten feelings

It sometimes surprises me when I look back at the poetry I’ve written many years ago, and even those I just wrote a few months ago. I have this tendency to write poetry well when I am overcome with emotions, usually of the romantic kind, and most often due to unquenched longing, heartache, and rejection. Break my heart and I will find fuel to string words into poetry.

What surprises me the most is that many years after, the poetry still sound beautiful to me but the emotions that drove me to write them have disappeared completely. Sometimes the titles or the way they were written still remind me of who they are written for and why, but I have completely forgotten the feelings. At times I even completely forget who they were for. The bliss of the forgetful.

I am very optimistic that somehow I will soon forget about him. It has happened before, and I am capable of it I’m sure. He’s not even really worth the time and attention. And truly, he wasn’t worth the poetry.

P.S. The poem in the last post was because of him (whoever he is)